|
Podstawa astro-fografii (czyli alternatywa dla piera) Działka gdzieś pod dobrym niebem, aż się prosi by wywieźć sprzęt i złapać sensorem fajny obiekt głębokiego nieba. Przeczekujemy korki pakując graty do bagażnika i wieczorkiem wyskakujemy z cywilizacji na mały reset pod gwiazdami. Rozkładamy sprawnie statyw i montaż, ustawiamy precyzyjnie (czasem w bólach) Polaris, odpalamy pierwszą klatkę i niespodzianka, niemiła. Pomimo poprawnego stawienia Polaris, coś poszło nie tak. Gwiazdki popłynęły. Coś złego stało się z trackingiem, zakładamy, że konfiguracja parametrów guide jest poprawna, a więc ugięcia. Oczywista sprawa, jednak ugięcia mają przyczynę nie tylko w obejmach, luzach fokuserów i zbyt słabych dovetailach. Czasem przyczyna jest znacznie prostsza. Osiada nam statyw. Rozmokła gleba z często wysoką, nieskoszoną trawą i mamy problem. Problem jest z tych do opanowania gdy mamy uruchomiony guiding. Jednak gdy fotografujemy na lekko, na przykład z Astrotracem, lub nasz paralaktyk nie jest kontrolowany przez oprogramowanie guidera, po chwili Polaris odpływa na kilka minut od prawidłowej pozycji i zaczynają się przecinki zamiast szpileczek gwiazd. Trzeba coś z tym zrobić. Pierwsza myśl to wylać przyzwoitego piera. Rozwiązanie dobre, jednak po pierwsze wymagające pewnego zaplecza logistycznego, a po drugie nie zawsze chcemy stawiać na środku działki kawał betonowego lub stalowego słupa, który będzie równie problematyczny w demontażu co w trakcie budowy. Oczywiście stawiając sam pier, możemy potraktować go jako zaczątek obserwatorium i pomysł znowu zaczyna być sensowny, jednak tutaj pokażę jak pozbyć się opisanego problemu za pomocą szpadla, wiaderka i 45pln. Statyw nie będzie nam pracować, jeżeli postawimy go na czymś stabilnym. Nie potrzebujemy do tego betoniarki i wywrotki piasku, wystarczą cztery suporki lub bloczki betonowe, worek cementu i dwie taczki piasku. Zanim zaczniemy prace warto zwrócić uwagę na to, że statywy bywają różne. Mają różny rozstaw nóg i co bardziej istotne, różnie je się ustawia w zależności od powieszonego na nich sprzętu. Pier stawiamy raz na całe życie, statywy zdarza się co jakiś czas wymieniać wraz ze zmianami naszego setupu, więc nasza podstawa musi być w miarę możliwości kompatybilna z wieloma opcjami. Zapewni nam to rozmiar naszych "stopek" i odpowiedni ich układ.  Bloczki (lub suporki) wkopujemy w ziemię i podsypujemy warstwą piasku tak, aby wszystkie trafiły górną powierzchnią w jedną, poziomą płaszczyznę. Bloczki wkopujemy układając je w rodzaj strzałki (tak jak na zdjęciu powyżej). Zaraz wyjaśnię dlaczego właśnie tak. Obsypujemy je drugą taczką piasku wymieszanego na sucho z workiem cementu (będzie dobrze, taka warstewka po jakimś czasie całkiem mocno zesztywniej trzymając nam wszystko w całości a jednocześnie będzie łatwa w demontażu - robimy rozwiązanie tymczasowe). Polewamy wszystko wodą i idziemy spać. Gotowe ;) Trzeba jednak wyjaśnić skąd ten dziwny kształt. Układ widoczny na zdjęciu jest zorientowany "czubkiem strzałki" na północ. Popatrzcie na zdjęcia poniżej, co dzięki temu osiągnąłem.  Zwykły statyw foto z zapiętym Astrotracem. Specyfika tego typu rozwiązań wymaga zamontowania na statywie dwóch głowic foto (lub wedge + głowica) które zorientują napęd zgodnie z osią obrotu Ziemi. Oznacza to, że całość masy będzie nieco przesunięta na północ. Dobrze więc było by ustawić jedną z nóg statywu dokładnie w linii działania największej siły. Tak jak to widać na zdęciu. Rozmiary suporków / bloczków są na tyle duże, że ze sporym prawdopodobieństwem przy zakupie nieco większego lub mniejszego statywu foto, dalej będziemy mieli możliwość trafienia nogami statywu w pole wypoziomowanych powierzchni. Te same rozmiary bloczków w połączeniu z lekkim wkopaniem w ziemie, podsypaniem piachem i obsypaniem twardniejącej z czasem mieszanki cementu i piachu znacząco zmniejszą, o ile nie wyeliminują całkowicie" problemu wsysanych w ziemię nóg statywu. Fakt że całość jest wypoziomowana, ułatwia nam także ustawianie Polaris. Po co w takim razie czwarty suporek / bloczek? Ponieważ przy montażach paralaktycznych rozkład masy jest odwrotny, to południowa noga jest najbardziej obciążona. Co więcej, większość rozwiązań wymusza ustawianie jednej z nóg dokładnie na południe ze względu na ograniczenia regulacji AZ głowicy. Popatrzcie na ten mały czarny słupek statywu od popularnego EQ6 na zdjęciach poniżej. To właśnie na nim opiera się regulacja pozioma głowicy i musi być on skierowany na północ.Wymusza to także konkretny, odwrotny do statywów foto, układ nóg statywu. Czwarty bloczek w linii północ południe załatwi sprawę. Na fotkach widać statyw w minimalnym i maksymalnym rozstawie nóg. (W przypadku delikatniejszych suporków lepiej ustawić je tak, by nogi nie trafiały w bezpośredniej odległości od krawędzi). Ja pracuje z piera, ale moje obserwatorium często odwiedza ktoś znajomy i rozkłada się obok. Niezależnie od rodzaju montażu i statywu, powinien zmieścić się na suporkach. Na koniec przysypałem wszystko grubym żwirem (nie jest to wymagane). Wygląda ładniej niż skorupka z wymieszanego z piaskiem cementu, nie pozwoli rosnąć chwaściorom i mam nadzieję, będzie sprawnie odprowadzać wodę z rejonu mojej aktywności. Praktyka pierwszej nocy pokazała, że ułatwiłem sobie i moim przyszłym gościom życie. Suporki są dobrze widoczne, statyw nie ślizga się na nich i łatwo go ustawić mając wypoziomowane nogi. Trzy dni po zasypaniu całości żwirkiem, pomimo testów obciążeniowych (poskakałem sobie po nich, a ważę sporo ;) ) suporki nie zmieniły pozycji. Co prawda ślubna stwierdziła, że przypomina to trochę jakiś ołtarz do składania ofiar z dziewic (hmm... ;) ) ale ponieważ nie rzuca się całość w oczy już z odległości kilku metrów, nie oczekuje najazdu zgorszonych parafian.
» Brak komentarzy
Ten artykuł nie był jeszcze komentowany
» Wyślij komentarz
|
